Yazar arşivleri: Cem Özdemir

Zamanın Geçişi 2

Hızına yetişmenini mümkün olmadığı kadar hızla bazılarımızın yüzünü yalayıp, bazılarımızın da saçlarını okşayıp geçiyor zaman. Sadece geçip gitse iyi! Neleri alıp götürüyor bizden. Her şey olup bittikten sonra hiçbirimiz eskisi gibi değiliz. Rüzgar gibi geçmek ne demekse öyle geçti.

Gün gelip geriye bakınca bir anlığına da olsa… Her şey bir rüya mıydı yoksa yaşadım mı gerçekten? Mümkün olsa da bir bir saysak günlerin geçişini. Günler ellerimize dokunup, içimizi titretip geçiyorlar, geçip gittiler… Ne çok şey yaşanmış, ne çok şey de yaşanamadan kalmış.

Şimdilerde gökyüzünde bulutlar, martılar.. Şimdilerde gökyüzü karanlık, lakin umutlar yarış halinde martılarla.. Şimdilerde ölüm o kadar naif bir şey ki! Ufacık bir dokunuş o kadar. Loş bir hastane odasının ölüm sessizliği var kafamın içinde. Bu en büyük yolculuğumuz bizim. En zor olanı hem de en kolayı.

Acelesi olan bir yolcu gibiyim. Bir şehirden bir şehire acelesi olmayan otobüslerle gidiyorum. Yol boyunca durmadan yolcu alıp indiriyoruz. Üstümüzde mavi bir gökyüzü. Bembeyaz bulutlar. Kemiklerimize kadar ısıtan bir güneş. Acelem varmış gibi yapmayı seviyorum. Ama ayağımın altındaki toprağı, yemyeşil çimenleri daha iyi hissedebilmek için yavaş yavaş yürüyorum.

Her adımda toprağa daha da yaklaşıyorum.. Bu söylediğimin ne demek olduğunu her adım atışımda daha iyi anlıyorum. Yürümekten yoruluncaya kadar kaç saat geçti bilmiyorum. Sonunda Kalamış Marinadayım. Tekne kuğu gibi beni bekliyor. Bu gün yolculuk yok. Sadece bekleyeceğim. Yanıma bir hafta yetecek kadar yiyecek aldıktan sonra tekneye geçiyorum. Hiçbir şey yapmadan beklemeye başlıyorum. Tekne hafifçe sallanıyor. Müthiş bir sessizlik hakim. Bekleyiş ustası artık beklemeye başlayabilir. Günler böylece geçmeye başlıyor.

Zamanın Geçişi 1

Zaman.. bende eski bir takıntı, günlük taze düşler.. Her gün aynı gevelemeler… Geçti sandığımız anılar.. Çamurdan kulaklarınıza fısıldıyorum zaman, zaman diye. Giderek hızlanan zamanın içinde, yüzükoyun sessizce..

Zor konu seçmişsin kendine zor. Sen kim olduğunu biliyor musun ki zamanı bileceksin.

İnsan sadece etten kemikten bir yığın mıdır? Bir ruhu yoksa eğer öyle alelade bir çamur mudur? Tanımlayabildiğimiz bir şey midir bunlar? Kendimiz dediğimiz şey biz dediğimiz şey nedir?

Ruh diye bir şey yoksa eğer, aşk, sevgi, nefret, hırs, cesaret, türlü duygular da yok mudur? Bir bebeğin doğum anını gözünüzün önüne getirmeye çalışın. Dünyaya gözlerini ilk açışı, o ilk bakışı, ağlayışı size neler hissettirebilir. Anne babasına yaşattığı duygular nelerdir? Aşkın vücudumuzu sarıp sarmalayıp bizi deli divane ettiği anlar bir hayal midir? Birini sevmek nedir? Tüm bunlara bilimsel yanıtlar verilebilir. Fakat hangi makale bizim yaşadıklarımızı yalanlayabilir. “Aşk, diğer tüm bedensel olaylar gibi, tamamen biyokimyasal bir süreçten ibarettir ve hiçbir madde üstü ve mutlak olarak “soyut” olan bir anlam taşımamaktadır!” Peki bizim için taşıdığı mana önemli değil mi? Bu ya da yapacağınız herhangi bir tanım bizim acılarımızı, heyecanlarımızı geçersiz mi kılar? Tamam o zaman deyip yolumuza hiç acı çekmeden devam edebilir miyiz? İçsel hezeyanlarımız deney yoluyla ölçülebilir mi? O kadar basit bir şekilde tüm bunlar aslında yok hiç olmadı, denilebilir mi?

İnsan sadece bedensel bir varlık mıdır? Acılarımız, sevinçlerimiz, heyecan ve türlü duygularımız biyokimyasal bir süreçten ibaret olsa bile, bu bizim yaşadıklarımızı gerçek dışı mı kılar? Yaşadıklarımız (maddi – manevi) algıladığımız – algılayabildiğimiz ölçüde de olsa bizim için bir gerçekliğe sahip değil midir? Hissettiklerimizi birileri yalanlıyor ya da daha süslü bir şekilde acımasızca anlatıyor diye artık aslında olmadıklarını mı düşüneceğiz.

Türlü duygular sarmış etrafımızı. Zaman bir türlü yakamızı bırakmıyor. Bir yerden başlamalı insan. Gidip gitmemeye karar vermek bir tercih meselesi değildir bazen. Bu bir gidemeyenin hikayesidir. “Bu kendini “ben” zanneden bir başkasının hikayesidir.”

Yaşadığımız hayat sadece bir olasılıktır. Hayal edebileceğimiz ya da edemeyeceğimiz tüm hayatlardan sadece biri. Artık varolmamanın güvenliği içinde değiliz. Kısa bir süreliğine varlık bulmuş ya da yokluğa mahkum olmuş insancıklarız. Zaman içimizden delicesine akıp geçerken. Biz ne kendimizi ne başkalarını anlayamazken. Türlü dertlere gark olmuşken ruhumuz. Evet.. Belki yokuz.. Lakin, acılarımız bildiğimiz tek hakikat – gerçek.. Zaman geçti… Seyrediyordum küçük bir çocuk gibi pencereden. Yağmurlar ardından baktığım cama usul usul vuruyordu. Her türlü yağmuru gördüm. Benim gibi küçük bir insan için büyük sayılabilecek fırtınalar atlattım. Hayatımın sonuna geldiğimde sanki hiç yaşamamışım gibiydi. Ne de çabuk geçtiğini anlayamadım.

Hayatın ne olduğunu siz zavallı ölümlülere anlatmayı denemek, seksen yıllık bir hayat yorgunu olarak ahkam kesmeyi ister miydim? Galiba istemezdim. Aslında bunu hiçbir zaman bilemeyeceğim. Bazı sorular cevaptan daha önemlidir. Belki de cevap diye bir şey yoktur. Belki de cevap şah damarımızdan daha yakındır. Bilmemenin ne demek olduğunu çok iyi biliyoruz.

Cahil Cesareti :-)

http://www.cahilcesareti.org/

 

sailingwavecollision-121223

Sadece link verip kaçacaktım, ama çenemi tutamayacağımı biliyorum. Fazla birşey söylemek istemiyorum, sitede çok güzel anlatmışlar, daha önce görüp es geçtiğim bir internet sitesiydi, bugün iyice bakınca daha önce ilgilenmediğim için pişman oldum, ama neyse mutlaka inceleyin. (destek olmayı da unutmayın lütfen, eğer 1 tl size dokunmayacaksa)

Bu arada geç de olsa bir MERHABA…

Benim de cahilce 🙂 bir hamle yapmam an meselesidir artık, yerimde duramıyorum. Sureyelken sürekli değişen gelişen bir proje, öyle sanıyorum ki benim yolculuğum biraz şaşırtıcı olacak, en azından ilk yolculuğum için söyleyebilirim bunu. Açık açık konuşmadığım için kusura bakmayın, biliyorsunuz her şeyi açıkça söylemem.. Sürprizlere hazır olun. Bir anda rüzgarına kapılıverirsiniz alimallah…

11953-sailing-1920x1200-sport-wallpaper

 

Sureyelken

gale-sail4

Dünyanın geçilmesi en zor denizinde, en uzun soluklu solo okyanus turu için, insanın sınırlarının ötesinde insan üstü bir çabayla gerçekleştirilecek bir yolculuk hayaliyle kolları sıvadık ve zannederim ki uzun bir zamandır da çabalamaktayız. Bu yolculuk bir ölüm kalım yolculuğudur. Bu yolculuk yaşamayı delicesine seven çocuk ruhlu insanların korkulu – korkusuz yolculuğudur. Bu yolculuk hayallerimizin ötesinde gökyüzünde bulutların ardında sonsuz bir evrende tek başına bir yolculuktur. Mesele sadece gitmek değil, sonbaharın sarı yaprakları gibi savrulduğumuz şu hayatta özgürlüğümüzün suya yazılan yazısı, imzasıdır. Mesele başarmak ya da başaramamak değil, günü geceye katıp özgürlüğe, hayata yelken açmaktır.

Ne kadar çabalarsak çabalayalım, hayat bir de bakmışsınız hiç ummadığınız bir yere getirir sizi ve ne yapacağınızı bilemezsiniz. Çaresiz hissedersiniz, yorgun, bitkin, üzgün hissedersiniz, gitmek de korkulu bir rüyadır bazen kalmak da.. Sonu geldi zannederken, savaşın daha yeni başladığını görürsünüz ve ayağa kalkıp yürümeye devam edersiniz. Artık aceleniz yoktur bilirsiniz.. yol iz bitmez… yolculuk çok önceden başlamış da habersizdir yolcu.. Kendine yetişmek için yürümektedir.. yürümektedir…

Resim: http://www.google.com.tr/imgres?q=sailing+south+pacific+storm&sa=X&hl=tr&noj=1&tbm=isch&tbnid=R17oDdllnWvqXM:&imgrefurl=http://www.atninc.com/atn-gale-sail-sailing-equipment.shtml&docid=H_SA8aW1ErQpBM&imgurl=http://www.atninc.com/images/products/gale-sail4.jpg&w=450&h=301&ei=1X-HUdC7B8nKOOvGgdAC&zoom=1&ved=1t:3588,r:25,s:0,i:164&iact=rc&dur=2513&page=2&tbnh=184&tbnw=275&start=15&ndsp=26&tx=109&ty=100&biw=1360&bih=667

Hayat Rüya Gibi…

Başı sonu belirsiz bir durumun içinde seyrediyorum kendimi. Bir ben konuşuyorum bir başka biri(leri).. Kendime karşı dürüst olamadığımın bilincindeyim. Türlü türlü duygular içinde bedenim. Günler nehir gibi akmıyor ki bileyim… Ama yine de bırakmak istiyorum kendimi günlerin insafına. Karşı koyamadiğim, canavar gibi kollarıyla çevrili her yanım. Bir yanım kaçmak ister şimdi bir yanım oluruna bırak der boşver. Bir yanım hüzün bulutlarıyla kaplı bir yanım salt neşe.. Bir yanımda kapkaranlık gece, bir yanım ışıklar içinde.. Kederli miyim şimdi hüzünlü müyüm, mutlu muyum, bir saniye yeter değişmeye, bazen saliseler bile konuşur yırtına yırtına. Bir sürü insan konuşuyor sanki içimden… konuşsam olmaz sussam hep bir uçurum.. Yürüyor muyum şimdi yoksa koşuyor muyum, duruyor muyum öylece bir yerde, yoksa sadece bir düşünceden mi ibaretim.. Her gün gördüklerimi görmezsem var olup olmadığımı bile bilemem belki de.. Tutukluyum kendi bedenimde hapsolmuş ruhum.. Yürüyüp gitsem ben de günler gibi öylece… Rüzgâr gibi geçse hepsi, herşey..

(Acınası suretler görüyorum…)

Huzur dolu içinde bulunduğum zaman ama huzursuz bir rüyadayim ben. Hatırı sayılır düşlere dalmişken gözlerim, şimdilerde hüzünbaz saatleri saniyeleri bile duyar gibiyim.. Günler hepten uçup gittiler… Seyrine daldık, sayamadık artık kaç yıl oldu.. Günler, hatırı sayılır bir dost, kapımızı çalarken ellerin.. Oluruna bırakırken ben her şeyi..Belki kendimdeyim belki değil ama biliyorum ben deniz kıyısında yürümeyi…

Bomboş ellerim, rüzgâr gibi geçip gidiyor günler… Rüzgâr işte ansızın, sarhoşmuşcasına sanki, tarifsiz, belki sadece ufacık bir esinti işte.. Sesin şimdi çok uzaktan gelir bilirim. Bilirim bütün kuşlar yabancı artık. Sayamadim günleri geçip gittiler birer birer.. Elleri mühürlü günlerin dudakları ellerinde.. Ellerin hep bambaşka günlerde.

Ben şimdi sessiz bir huzur ağacının altında serin bir rüzgâr beklemekteyim. Seyreyledim günlerin geçişini yaşli bir ağaç gibi sessizce.. Güllerin yaprakları gibi solup gittiler sessizce, hiç yaşanmamış gibi.. Zaman, hiç geçmemiş, hep aynı yerde beklemişiz gibi.. Kırmızı, sarı güller gibi günler.. Geçip gittiler, öylece bakakaldık…

Günler kimin için geçiyor salınarak, kimlere göz kırpıyor.. Günler hepimizin göğsünü bağ bıçaklarına deşip geçtiler.. Günler çığlık çığlığa kelebek kanatlarıyla geçip gittiler.. Göğsümüzde bağ bıçakları, şahit olduk oluyoruz içimizden geçip gitmelerine..

Ne hissettiğimi bile bilmiyorum şimdi. Hiçbir duygu hissetmiyor muyum yoksa hepsi bir arada mı…

Günler geçip giden bir gemi sahilden.. (Hayat bazen o kadar acıdır ki hiç yaşamamış olmayı dilersin) Tek bir gece, tek bir an, bazen buz gibi bir kurşun bitirebilir işini, ama bilemezsin.. Yine de geçip gider gemiler sahilden..

Günler geçip gittiler, yanıbaşımda karanfiller…

Ben bir roman kahramanıyım.. Yazarın düşlerindeki basit bir kahramanım..

Bülbülüm Altın Kafeste

Göç etti duygularım..

Yazıyorum bir şarkıyla beraber, şimdilerde aheste aheste… Ah neyleyim şu gönlüme..

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=wM_UzIWI2sg[/youtube]

 

Ben sana aldanamam şarkılar yazılır her şiirine, şimdilerde hep kehribar kokusu, şimdilerde kaplı her yanımız bir hazan bulutu.. Öfkeler kusmuyor insanlar, sallanıp durmuyor rüzgârda hatıralar.. Şimdilerde bacakların titrer, bu bastığın toprak, yer.. Ben sana aldanamam belki ama aldanır görkemli parmaklıkların ardından bakanlar.. Aldanır bu şarkıyı yazan, okuyan dudaklar.. Kimbilir belki yine sarıya boyanır bulutlar, ağlar ağlar ama yine açılamaz, beyazlayamaz yaşayanlar..

Hep eski zamanları arıyor şimdi gözlerim. İlk akşam üzeri… Serili önümüzde ilk gece..

Aklım pek soğuk düşler gördürmekte şimdilerde bana.. Üzülerek seyretmekteyim olan biteni.. Biraz daha sessizlik lütfen.

 

 

Belki de bu yüzden..

Esme rüzgar durup dinlenesim var biraz..

Yine sırtımda bütün zamanların yükü, sözsüz bir şarkı çalıyor gibi sanki uzaklarda, yorgunum hâfız.. Manaya yükleyemediği saatleri yazdırmıyor bize zaman.. Zaman? Bir avuç kül, elinde kalan.. Bir başka öykü bu, başka bir şarkı.. Anlatamıyor olabilir dilim, ancak susacak da değilim..

Durduğun yer zordur hâfız.. Olduğu yerde olamaz insan, gitmek ister hep? Ne kalabilirsin ne de bırakıp gidebilirsin, ikisi de zor gelir sana. Gözleri kamaşan bir adamsın kalabalığın ortasında.

Düşünürsün durduğun yerde, dünyanın ritmi bu mu? Birbirinin aynı olmayan bir tek günüm var mı diye.. Sayısız kereler sormuşsundur belki kendine. Her şeyi bırakıp gitsem, hiç hesapsız, ardıma bile bakmadan gitsem? Sadece gitsem.. Bu anlamsız koşuşturma biterdi o zaman.

Bir yolculuk insana ne getirir bilinmez..

Yollar dardır, belki geçit vermez, yol iz bilinmez bir yerde kalır insan.. (Zaten hep orada değil midir ki?)

Bilinen bir sonla yaşamak mı bizi cezbeden, bu yüzden mi bekleyeyim burada.. Yolcu olmak sonu belli olmamak belki de, belki de bu yüzden, bu yüzden gitmekler.. Bu yüzden hep aklımızın bir köşesinde kemirir fare gibi zaman bizi.. Zaman içimizden akıp geçerken hep.. Hep mi aydınlatır gözlerin yolları, yoksa âşık olduğumuz için mi görüyoruz apaçık? Sesimiz kısık yine.. Bir an sessizlik, bir an durup düşünme yoksa kalırsın yine.

Herkes kalmış bir sen git ne çıkar, kim fark eder gittiğini, bugün ölsen kaç gün hatırlanırsan o kadar hatırlanırsın en fazla. En ufak bir kelime bile söyleme istersen, sözcükler bilye gibi dağılsın etrafa, saçılsın, kahrolsun anlatamıyorum kelimeler?

Değişir zaman, değişir insan, ama burada kalan değil mi hep aynı insan. Bırak sen pişman olmamış gibi yaşamayı.. Gözlerde birkaç gün hüzün sadece? Sadece bu ardından bakarlar birkaç gün.. Gidemediklerine değil senin gittiğine üzülürler..

-Zaman: 24 saat, her gün birbirinin aynı. Özgür değilsen eğer, ölene kadar 24 saatler yaşarsın, her günün bir diğerinin kopyasıdır, arada bir değişiklik yaparsın 🙂 (işte ben buna gülerim), ölene kadar 24 saatler yaşarsın sadece.. Ortalama 60 yıllık bir hayat = karbon kâğıdında 24 saat + keşkeler, pişmanlık..

Resim:

1)   http://filizgunduz.blogspot.com/2011/07/zamann-farkndalg.html

2)   http://www.google.com.tr/imgres?q=time&hl=tr&biw=1760&bih=871&tbm=isch&tbnid=6eAu-urZlgW6xM:&imgrefurl=http://www.freelanceapple.com/freelancers-time-analysis/&docid=7HffOAAB-oLIzM&imgurl=http://www.freelanceapple.com/wp-content/woo_uploads/32-daylight-savings-time.jpg&w=500&h=375&ei=VrTWTqvMBorU4QTX2L23AQ&zoom=1&iact=hc&vpx=399&vpy=330&dur=3280&hovh=194&hovw=259&tx=157&ty=110&sig=114417121099800695809&page=2&tbnh=147&tbnw=167&start=36&ndsp=38&ved=1t:429,r:21,s:36

Yola Çıkmadan Önce Yapılması Gerekli İşler

  • Acil durum çantası Hazır mı? (İlk Yardım Çantası, İlaçlar, Yardım Fişekleri, vs?)
  • Bot ve Kürek Sağlam mı?
  • Balık adam malzemesi.
  • Can Yelekleri Tamam mı? (Düdük ve Fenerleri Var mı ?)
  • Su Kontrolü + Su Bidonu Dolumu?
  • Kerteriz pusulası.
  • Çizme, Şapkalar, Yağmurluk, Eldiven + Kazak (Soğuk hava için).
  • Olta takımı.
  • Gemici Feneri + Gaz Yağı.
  • Yelken Tamir Kiti.
  • Güneş Gözlüğü ve Güneş Yağı.
  • Dürbün.
  • Uyku Tulumları, Çarşaf.
  • Yeteri Kadar Pil Var mı?
  • Takım Çantası.
  • Kâğıt Havlu ve Tuvalet kâğıdı.
  • Kuru Yiyecek ve Şeker Var mı?
  • Benzinli ya da dizel motor kullanıyorsanız dikkat etmeniz gereken hususlar şunlardır;
  1. Yakıt Kontrolü + Mazot Bidonu Dolu mu?
  2. Yağ Kontrolü + Yedek Yağ Var mı?
  3. Yağ basıncı göstergesi çalışıyor mu?
  4. Yedek Motor Kayışı Var mı?
  5. Yedek Mazot Filtresi Var mı?
  6. Motor Sıcaklık Alarmı Çalışıyor mu?
  7. Motor soğutma suyunun atılıp atılmadığının kontrolü. Yedek İmpeler Var mı?
  8. Aküler dolu mu?

Kaynak: Cengiz Mimarbaşı (www.yelkenciyiz.biz)

Önce Emniyet

  1. Yüzmeyi ne kadar iyi bilirsen bil kara ne kadar yakın olursa olsun teknenin terk edilmemesi gerekir.
  2. Can yeleğinin giyilmesi (Her durumda sizi su üstünde tutması) ölümlerin %80 can yeleği olmadığından kaynaklanmaktadır.
  3. Teknede her kişi için can yeleğinin bulundurulması.
  4. Fırlatılabilir 30 m halata bağlı can simidinin bulundurulması.
  5. En az iki portatif yangın söndürücü bulundurulması (2 lt kapasiteli).  Söndürücülerin ne olursa olsun dolu olduğundan süresinin bitmediğinden ve kullanılabilir olduğundan emin olmalısınız.
  6. Yeterli bir manevra düdüğünün bulundurulması.
  7. Bot ve küreklerin bulundurulması.
  8. Güvenlik araçlarının nerde olduklarını gösteren bir liste oluşturup bunu görülebilinir bir yere konması.
  9. Çok güçlü ses çıkarabilen bir aletin bulundurulması.  Örneğin havalı siren düdüğü gibi.
  10. İlk yardım çantası ve ilk yardım talimatları bulundurulması.
  11. Dümen palasının kırılması halinde kürekler bu görevi görebilir.
  12. Yedek çapa, zincir ve halatların bulundurulması.
  13. Çeşitli el aletlerinin bulundurulması.
  14. Çarmık tellerini kesebilecek bir aletin bulundurulması.
  15. En az bir balta ve bir denizci çakısının bulundurulması.
  16. Madenci fenerinin bulundurulması.
  17. Su boşaltmada kullanılabilecek ipli bir kova.  Bir ucu tekneye bağlı olmalı.
  18. Yırtılması halinde yelkenleri yapıştırabilecek bir bandın bulundurulması.
  19. Ayna ve ışıldak bulundurulması.
  20. Güneş yağı.
  21. Zor durumda kalınması halinde başkalarının yardım istediğinizi anlayabilmeleri için ellerinizi baş üstünde çapraz hale getirin.
  22. 3 adet gece ve 3 adet gündüz işaret fişeği bulundurulmalıdır.  Bu fişeklerin kullanılma süreleri sınırlı olduğundan dikkat edilmelidir.
  23. SOS (üç kısa, üç uzun, üç kısa) veya güçlü beyaz bir ışığı dakikada 50?70 kere yakıp söndürmek.
  24. Bölgenin deniz haritasının bulundurulması.
  25. Pusula.
  26. Dürbün.
  27. Yiyecek ve Su.
  28. Her zaman kötü havalar için uygun giyecek.
  29. Yedek Piller.
  30. Güneş gözlüğü.
  31. El telsizi kötü durumlarda 16 ve 21 nolu kanaları kullanmalıdır. (Mayday Çağrısı) ve bir cep telefonu. Sahil güvenlik, polis veya kurtarma kuruluşlarının telefonları bulundurulmalıdır. Hatta bunları telefonlarınıza kaydedin.
  32. Yatlar arası haberleşme yalnızca 72 ve 73 kanalardan yapılabilinirken balıkçılar 9, 10, ve 77 kanalları kullanır.
  33. Seyir yapacağınız yerleri, ne zaman yola çıkacağınızı ve denizde ne süreyle kalmayı düşündüğünüzü güvenilir birine söylemek yararlı olabilir. Buna seyir planı denir. Bu planda, teknenizi tüm ayrıntılarıyla, rengi yapıldığı malzeme, boyutları, donanım türü ve tanımlanmasına yardımcı olabilecek diğer özellikleriyle tanımlamalısınız. Ayrıca teknede ne tür güvenlik araçları bulundurduğunuz ya da telsizinizin ya da cep telefonunuz ve diğer sağlık bilgileriniz (Kan gurubu, v.s.). Dönmeniz gereken tarihte dönmediyseniz, bu kişi yetkililere haber vermelidir. Tabi döndüğünüzde bu kişiye haber vermeniz gerekir.
  34. Teknenizi yalnız kullanıyorsanız muhakkak araç takip sistemi konmalı ve güvendiğiniz birine bunun ile ilgili tüm bilgileri vermenizde çok büyük fayda vardır.

Kaynak: Cengiz Mimarbaşı (www.yelkenciyiz.biz)

Teknede Kullanılan Halatlar ve Görevleri

1.   BalançinaBumbayı yukarı kaldırmak veya aşağı inmesini engellemek için kullanılır.  Yelken seyrinde hiç bir önemi YOKTUR. Bu halatı çekmek istediğinizde anayelken iskotası ve pupa palangası  piyano kilitleri açık olmalıdır.

2.  Iskota Halatları:

Ana yelken Iskotası:

Bumbanın sağa sola gitmesine izin verir çektiğinizde ortaya gelmesini saglar daha fazla çekerseniz bumba aşağı iner anayelken iskotası kullanıldığında balançina piyano kilidi açılmalıdır.

Ceneo Iskotası: 

Cenoanın açılması veya trim edilmesi için kullanılır.

3.  Pupa palangası:

Bumbayı aşağı çekmek veya kasmak için kullanılır.  Bu halat kullanıldığında balançina piyano kilidi açılmalıdır.

4.  Furling Halatları (Anayelken, Ceneva ve Balan Furling):

Ana yelkeni ve  Genavonın kapatılmasında veya toplanmasında kullanılır.

5.  Mandar Halatları (Anayelken, Cenoa ve Balan Mandarı):

Yelkenlerin direğe basılması için kullanılan halatlardır.

6.  Araba Halatları (Anayelken ve Cenoa Araba Halatları):

Yelkenlerin trim edilebilmesi için kullanılan arabaların ayarlanmasında kullanılan halatlardır.

Kaynak: Cengiz Mimarbaşı (www.yelkenciyiz.biz)