iki resim..

beni bırak kendi ismimle.. unutulsun varlığım.. hiç hatırlanmasın. Hiç varolmamışım, buraya hiç ayak basmamışım gibi. Kimseler bilmesin. Benim olsun bütün akşamlar, kucaklar dolusu geceye sarılsın kollarım..

tüm sevdiklerim aynı karede gülümserken.. ölüm meleği her şey buraya kadarmış dedirtmeden..  neresi kollarıma daha yakın, ellerim nereye daha uzak.. sabah başlayan düşlere, o düşlerde..  hepsi de aynı bahçede..  bu uykular bize kuşlar kadar hafif..  rüzgâr kadar belirsiz.. hepsi, herşey,  belirsiz bir iz…

tüm sevdiklerim acı bir karede gülümserken.. hepsinin aklında başka bir şey. Belki-keşke(ler). Acıyan, ümit eden, üzülen, tebessüm eden, nerdeyse bütün duyguları barındıran bir karede, bütün sevdiklerim.. hiçbir zaman çekilmemiş bir fotoğrafta senin gibi… iki resim arasında hiçbir fark..

tüm sevdiklerim aynı karede acı acı gülümserken… tüm gerekli-gereksiz şeylerle doldurduğunuz ruhum, rüzgâr kadar özgür artık… ne uzak ne yakın hiçbir kelime.. size iyi uykular dileyerek gidiyorum..

sadece seyreylemişim dünyayı, hesabını veremediğim rüyalar kadar.. ömrü hayatım kadar.. buraya kadar..

ben ki, ruhu bedenine yapışmış bir yolcuyum… sordum; siz ne vakit ötersiniz kuşlar.. -..ben bu dağların küçük kuşuyum. Yoruldum uça uça… bunca yıl aradığın cevabı benden duymayı mı istersin?! Cevap gürül gürül akan nehirlerde.. cevap rüzgârda.. okyanus ortasında, tek başına bir yelkenlide.. cevap dalgalarda.. cevap ölümü istediğin ama bulamadığın, bir türlü ölemediğin yerde.. gözlerini açıp göremediğin.. rotasını bilmeden gittiğin bir yerde.. sen sadece dalgaların sesi zannederken duyamadığında.. sen saçlarında dokunanı rüzgâr sanıyorken.. bütün bunları tek başına yaptığını düşünüyorken.. yalnız olduğunu sanıyor, susuyor, konuşmuyorken.. ben sana ne diyeyim cemo..

ey karada bıraktıklarım.. aynı resimde bana da yer açıp, beni yanına çağıran, ısrarla aralarına almaya çalışan benim sevgili ailem, değerli arkadaşlarım, gönül dostlarım.. kelimelerin artık anlamını yitirdiği, seslerin bittiği, yüzlerin silindiği, mânânın başakları arasında dolaşıyor ruhum.. hangimize ya da kime ait olduğunu bilmediğim bir yüz rüyalarımda.. bir türlü hatırlayamıyorum.. resmi yok.. kendi yok.. ben desen zaten yok.. ne gurbet, ne sıla, ne memleket…        -..hepsi küçük bir resim.. bırakın bana istediği gibi dokunsun ressam.. bırakın beni istediği gibi boyasın..

Bir cevap yazın