Etiket arşivi: hayat

Hayat Rüya Gibi…

Başı sonu belirsiz bir durumun içinde seyrediyorum kendimi. Bir ben konuşuyorum bir başka biri(leri).. Kendime karşı dürüst olamadığımın bilincindeyim. Türlü türlü duygular içinde bedenim. Günler nehir gibi akmıyor ki bileyim… Ama yine de bırakmak istiyorum kendimi günlerin insafına. Karşı koyamadiğim, canavar gibi kollarıyla çevrili her yanım. Bir yanım kaçmak ister şimdi bir yanım oluruna bırak der boşver. Bir yanım hüzün bulutlarıyla kaplı bir yanım salt neşe.. Bir yanımda kapkaranlık gece, bir yanım ışıklar içinde.. Kederli miyim şimdi hüzünlü müyüm, mutlu muyum, bir saniye yeter değişmeye, bazen saliseler bile konuşur yırtına yırtına. Bir sürü insan konuşuyor sanki içimden… konuşsam olmaz sussam hep bir uçurum.. Yürüyor muyum şimdi yoksa koşuyor muyum, duruyor muyum öylece bir yerde, yoksa sadece bir düşünceden mi ibaretim.. Her gün gördüklerimi görmezsem var olup olmadığımı bile bilemem belki de.. Tutukluyum kendi bedenimde hapsolmuş ruhum.. Yürüyüp gitsem ben de günler gibi öylece… Rüzgâr gibi geçse hepsi, herşey..

(Acınası suretler görüyorum…)

Huzur dolu içinde bulunduğum zaman ama huzursuz bir rüyadayim ben. Hatırı sayılır düşlere dalmişken gözlerim, şimdilerde hüzünbaz saatleri saniyeleri bile duyar gibiyim.. Günler hepten uçup gittiler… Seyrine daldık, sayamadık artık kaç yıl oldu.. Günler, hatırı sayılır bir dost, kapımızı çalarken ellerin.. Oluruna bırakırken ben her şeyi..Belki kendimdeyim belki değil ama biliyorum ben deniz kıyısında yürümeyi…

Bomboş ellerim, rüzgâr gibi geçip gidiyor günler… Rüzgâr işte ansızın, sarhoşmuşcasına sanki, tarifsiz, belki sadece ufacık bir esinti işte.. Sesin şimdi çok uzaktan gelir bilirim. Bilirim bütün kuşlar yabancı artık. Sayamadim günleri geçip gittiler birer birer.. Elleri mühürlü günlerin dudakları ellerinde.. Ellerin hep bambaşka günlerde.

Ben şimdi sessiz bir huzur ağacının altında serin bir rüzgâr beklemekteyim. Seyreyledim günlerin geçişini yaşli bir ağaç gibi sessizce.. Güllerin yaprakları gibi solup gittiler sessizce, hiç yaşanmamış gibi.. Zaman, hiç geçmemiş, hep aynı yerde beklemişiz gibi.. Kırmızı, sarı güller gibi günler.. Geçip gittiler, öylece bakakaldık…

Günler kimin için geçiyor salınarak, kimlere göz kırpıyor.. Günler hepimizin göğsünü bağ bıçaklarına deşip geçtiler.. Günler çığlık çığlığa kelebek kanatlarıyla geçip gittiler.. Göğsümüzde bağ bıçakları, şahit olduk oluyoruz içimizden geçip gitmelerine..

Ne hissettiğimi bile bilmiyorum şimdi. Hiçbir duygu hissetmiyor muyum yoksa hepsi bir arada mı…

Günler geçip giden bir gemi sahilden.. (Hayat bazen o kadar acıdır ki hiç yaşamamış olmayı dilersin) Tek bir gece, tek bir an, bazen buz gibi bir kurşun bitirebilir işini, ama bilemezsin.. Yine de geçip gider gemiler sahilden..

Günler geçip gittiler, yanıbaşımda karanfiller…

Ben bir roman kahramanıyım.. Yazarın düşlerindeki basit bir kahramanım..

Hayat..

İnsan hayatı anlamaya başladığında, artık herşey için çok geçtir..

Şimdiye dek hiç duyulmamış sesler var kulaklarımda.. Düşüp peşine ardı sıra, giderim nasıl olsa. Bu ağaçlar, bu yollar, bu, bu yeryüzünde ne aradığını bilmeyen insan(lar), bu içine düşülesi deniz… Hepimiz, gidiyoruz sessizce her birimiz..

Burada yalandan başka bir şey yok hafız.. İnsanlarla dolu bir dünyanın ortasındayım.. Milyarlarca yıldır dönüp duran bir dünya. Giderek daha hızlı dönüyor sanki, daha çabuk akşam, daha çabuk sabah.. Ben yavaşladıkça daha da hızlı geçiyor zaman..

Önünde durduğun bu yol, sayısız dönemeçlerle dolu hayat yoludur. Yolun başındasındır, beklemeye devam edersin. Herşeyin, hepsinin sonucu belli.. Yürümekte, koşmakta ya da durup beklemekte özgürsün.. Senin gibi başka bekleyenler de var. Bazen onlarla karşılaşıyorsun. Hangi yoldan gitmen gerektiğini bilmiyorsun. Durup durup yürüyorsun.. Yollar ilerledikçe sapaklar artıyor. Dallanıp budaklanıyor. Herşey karmakarışık görünüyor. Arkadaşların, eşin dostun sana tavsiyelerede bulunuyor. Ne yapman gerektiğini sana söylüyorlar. Ama bakıyorsun ki onlar da yolda, kimse nereye gittiğini bilmiyor. Üzerinde durduğu yol bir yere gitmeyen insanlar sana yolu tarif ediyorlar. Sana hayatın anlamını söyleyecekler bıraksan, durma hadi onları dinle. Duydukların yabancı kelimeler değil, gideceğin yolu biliyor musun? Bu yol nereye gidiyor?

Herhangi bir yol ayrımında öleceksin. Bunu adın gibi biliyorsun. Bunun hangisi olduğunu bilmiyorsun. Belki bilmeyi de istemezsin. Ama belki sıradaki dönemeçte ölüm bekliyor.

Yolların sahibi seni izliyor. Attığın tüm adımları ve sonunda ne olacağını biliyor.Yaşın ilerledikçe, önceleri nasıl korkmadığını söylediğine gülüyorsun. Önceleri nasıl da uzaktı her şey. Artık telaşa gerek olmadığını biliyorsun. Acele etmene gerek yok. Hayat yeterince aceleci zaten, giderek yorulduğunu hissediyorsun. Zaman içinden akıp geçiyor sanki.

Bütün bunlar ne için… Nereye gidiyorum.. Belki de zaman diye birşey de yok. Güneş doğup batıyor diye, saati icat ettin diye nasıl emin olabilirsin aslında her şeyin geçip gittiğine. Belki de hala başladığın yerdesin. Geçip gittiğini düşündüğün her şey… Hepsi bir rüya gibi. Yaşarken ne kadar da uzun, nasıl da zor gelmişti oysa. Oysa şimdi hepsi bir anda olmuş gibi. Bir saniye sürmüş sanki. Sadece öyle olduğunu düşünmüşüm gibi. Beynin sana bir oyun oynuyor olabilir mi?

Bu güne kadar öğrendiğin her şeyi başkalarından öğrenmedin mi? Onların doğru olduğunu düşündükleri her şeyi. Sen de başkalarına anlatmadın mı?

İnandığın, bildiğini düşündüğün, emin olduğun her şeyi, sana başkaları aşılamadı mı?

Başka insanlardan bağımsız olarak bildiğin bir şey var mı?

Belki de yolun herhangi bir yerindesin. Duruyor ya da yürüyorsun. Belki sıradaki yol ayrımından sonra (gitmeyi seçeceğin – seçtirileceğin) artık yazdıklarımı okuyamayacaksın. Yarın belki yaşamıyor olacaksın. Bir kısmımız için bu bir gerçek.. Halen daha yaşıyorken, ya da bu rüyanın içinde yaşadığın anda, bir şey seç. Gerçekten istediğin bir şey olsun. Nerde olmak istiyorsun. Yarın burada olmayacaklardan biri olma ihtimalini düşünerek, bugün kendin için bir şey yap. Neden buradasın? Diğer insanları bir anlığına unut. Sen kimsin, burada ne arıyorsun? Neyi bekliyorsun?

?Hayat kendini bulmakla alakalı değildir. Hayat kendini yaratmakla ilgilidir.?

“Yaptığınızı,, bir başka budalanın,, bunları sizden beklediğini düşündüğünüz için yapıyorsanız,, onun sizden bunları beklemesi de, sizin onun bunları beklediğini umduğunuzu sandığından ileri geliyorsa, herkes istemediği birşeyi yapıyor demektir.. o zaman ortaya budalaca bir durum çıkar..”

Biz öğrenim görmüş değil, sınavı kazanmış insanlarız, hayır! biz temiz değiliz sadece süsleniyoruz…!

Sükûtun kudretine inanıyorum. Bu mevzuu üzerine saatlerce konuşabilirim.

Bernard Shaw

Sureyelken (Özgürlük)

Merhabalar..

Yaklaşık 11 aydır yayındayız. Uzun bir zaman olduğu söylenemez. Ama bazen bütün bunlar ne için diyorum. Her şey yerli yerindeyken yine.. Ne söylemeye çalışıyorum. Bazen ufacık bir suskunluk o kadar güzel anlatıyor ki herşeyi.. Giderek uzun uzadıya hissedebiliyorum bu hâli..

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=QuvXiNEpkdM&feature=related[/youtube]

Günlük yaşantımızı yaşarken öylece durup seyrediyorum. Akıntıya karşı kürek çekmeye gerek yok. Bir yere sürüklüyor hayat bizi, olmamızı istediği yere. Özgür olmamız için doğa bile çalışıyor.

Nasıl olur da duymazlar.

Hayatımızın her anında huzur durakları var. Neden kimse duymuyor. Havayı suyu hissedebiliyorlar ama bunu hissetmiyorlar. Kelimelerin olmadığı anlar vardır hayatın içinde.. Sadece huzur doludur zaman.. Duymayı isteriz hep.. Hep duyalım ve hiç bitmesin.. Bu zamanları giderek uzatıyorum. Günümün o kadar büyük bir kısmını kaplamaya başladı ki bu anlar, hayretler içinde kalıyorum. Bu yaşıma kadar nasıl oldu da hiç duymadan her gün yaşadım. Okula gittim, işe gittim, askere gittim, sürekli bir yerlere kısa ya da uzun yolculuklar yaptım. Ama nasıl olur da bu zamana kadar duymadım..

Özgür olmayı, kendi ülkende kimseye bağlı olmadan yaşamak olarak düşünürdüm vakti zamanında. Şimdi özgürlük uzaktan görebildiğim, huzurunu duyabildiğim, zaman zaman yaklaşıp tadını dilimin ucunda hissedebildiğim bir şey. Şey diyorum çünkü halen daha tam olarak nedir bilmiyorum. Şimdiye dek özgür bir insanla karşılaşmadım. Umarım bir gün karşılaşırız. (Eğer bu yazıyı okuyorsan beni mutlaka bul.)

Hayatı boyunca, canını dişine takıp çalışan ve sonunda emekli olup ölmeyi bekleyecek olan, bunun için çevresinden destek alan, herkesin, herkesle aynı fikirde olan insanlar nasıl olur da bağımsız bir ülkede yaşamayı özgürlük olarak görürler.. Kim beni zincire vurarak özgürlüğümü elimden alabilir. Özgürlüğümü almış mı olur? İyi düşünün, ruhen özgür değilseniz eğer, fiziken de özgür olamazsınız. Zaten özgür olmayan bir insanı hapse atsak da okyanusun ortasına bıraksak da özgür değildir ki? İstediğin şeyi, başkalarının senin hakkında istediği şeyi yapmak, yapmak zorunda olmak özgürlük müdür?

Amacım olan yolculuğu yapmamın sebebini, ya da sebeplerinden birinin hep özgürlük olduğunu sanırdım. Öyle düşünüyordum. Bunu şimdi şu anda anlıyorum. Ama değil. Sebebi bu değil.. Bu herhengi birinin anlayabileceği birşey değil. Benim de bunu gerçekleştirmeden anlayabileceğim birşey değil.

Zincirlere vurulmuş insanlar. Aile zincirine, iş zincirine, para zincirine, araba zincirine, ev, arkadaş, çoluk çocuk, eş, zincirine, televizyon zincirine. İlla ki parmaklıkların ardında olmamıza gerek yok, hep beraber zaten hapsolmuşuz. Birbirimizi de çekiyoruz oraya. Gelmek istemeyeni dışlıyoruz. O hapishaneye girmezseniz aileniz bile sizi dışlar. Sizi canından çok seven aileniz bir anda başka birileri olur.Sadece özgür insanlar gerçekten sevebilir. Diğerleri gölgedir. Babasının gölgesi, sevdiği sanatçının gölgesi, herhengi bir gölge işte.. Özgür olduğunu düşünen, bunu konuşmaya (tartışmak zaten imkansız) gerek bile görmeyen…

Yanlış zamanda yaşıyor olabilirim. Hoşunuza gitmeyen şeyler söylüyor olabilirim. Ben buraya ait değilim. Ama yine de her şey olması gerektiği gibi oluyor. Her şey yerli yerinde..

Gelip geçse de ömrüm nice bahardan yazdan..

Huzur içindeyim. Duyuyorum?

Tüm cehaletimle buradayım. Aklım bir karış havada. Özgürlük diye tutturmuş dilim. Deliler gibi esiyorum şimdi rüzgarında.. Umudumu kesiyorum artık bahardan, yazdan, nice şarkıdan.

Resim:

http://www.resimlerden.com/deniz/index.php?imgdir=deniz&page=2

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=XN7oFbaC1Ks[/youtube]

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=wQNCuIx9R3Q&feature=related[/youtube]

 

Yağmur

Uyu! Gözlerinde renksiz bir perde,

Uykulu gözlerim sonsuz bir boşluğa takılı şimdilerde.. Bir boşluğun içinde susuz gibisin.. Suya doyamamışsın, renksiz bir perdenin ardından bakar gibisin.. Sessiz sedasız gider gibisin.. Sesine kulak veren yok şimdilerde.. Hüzünbaz saatlere gebe gibisin..

Bir parça uzaklaş kederlerinden

Ruhsuz bir iç aleminden.. Sayılı saatler yaşıyorum şimdilerde..

Bir ruh gülümsüyor gibi derinden

Meh-tabin ördügü saatler nerde?

Gülümsüyorum bir ruh gibi derinden.. Uzaklaşabildiğimce kederlerimden..

Varsın bahçelerde rüzgar gezinsin,

Hepsi serap, hepsi bir hayal, kuytu köşelerinde zincirli ellerin.. Kayıp giden zamanı kovalar gibidir bu ruhun, kederinden soyunup teslim ettiğin bedenin.. Varsın bahçelerde şimdi ayakların gezinsin..

Yağmur ince ince topraga sinsin,

Bir başka alemden gelmiş gibisin,

Islansın kederinden hayat.. Öyle bir sev ki kimse yanılmasın.. Toprağa kadar sinsin yağmur ince ince.. Çok uzaklardan gelmiş gibisin sanki.. Sanki değil gibisin eskisi gibi.. Ellerim tutuklu gizli kalmış bahçelerde… Uzun uzadıya gidiyorum bugün yine.. Sanki başka birisin.. Başka alemlerden gelmiş, hiç bilmediğim uzaklara gider gibisin..

Dalmış gözlerinle pencerelerde.

Pencerenin kuytusunda dalgın bakışlarım.. Kimseleri aramıyor artık gözlerim. Beni kendi halime bırak, rüzgâra bırak, suya bırak sesim kesilmeden.. Ufacık bir çerçevenin ardındaydı bir zamanlar gözlerim..

Perdesiz Hayat Arayışları..

Köşe bucak gezmelerdeyim. Sesiyle tüm sesleri bitiren, tüm yaralarımızı saran hafif bir meltem.. Seyrüsefer halindeyim.. Geçici yorgunluklar içindeyim, olabildiğince soğuk bir yerdeyim, içerdeyim.. İçerisi, dışarıdan daha soğuk, daha korkunç herşey.. Tanıdık bildik yüzler, yüzler ki surete dönmüş, dönüşmüş. Durdurak bilmeyen bir sessizliğe sarılmış koşuyorum, kanat çırparak karanlık sularına gömülüyorum… Derinden derine sızlıyor yaralarım.. Okyanus kokusu duyuyorum daha derinlerde..

Bir o kadar kelime sayıyor dilim.. Cümlelerimin içi dolu, ancak kelime bulamıyorum yazacak… Kelimeler.. Sonbaharın sarı yaprakları gibi kuruyup dağıldılar.. -Son anımız bir meleğin dokunuşuna istinaden…- Perdesiz hayat arayışları bizimkisi… Doğdukça yeniden doğmak bizimkisi… Her anını başka bir anlayışla kucaklamak.. Duyduğun her kelime yabancıdır artık. Anlamak mümkün değil. Kuşlar kanat bile çırpmadan önümüzden süzülüp gittiler.. Bir bildikleri vardı elbet. Elbet yokluğun süpürüp giderdi hüzünleri..

Sessizlik kapkara bir boşluğun yansıması.. Dünya dediğimiz içinde bir ömrü tüketip anlayamadığımız yer.. Gün içi şehirsel yolculuklar. İneceğim durağa kendim karar verdim sanıyorken ben…

Herşeyin sırasının gelmesini bekledim. Zerremize kadar işleyerek içimizden geçen zaman, en ufak bir şeyi bile unutturmuyorken bana.. Eşgaline uygun bir kadının kızıl saçları uzakta belli belirsiz.. Bu uzaklık pek bir nadir, pek bir tesadüfidir.. Nerededir şimdi kimledir.. Ardını dönüp gitmektedir şimdi akşamlar… Tebessüm vaktidir, gülmektedir yavaştan, sırası gelen gülmektedir. -Hayatı hafif acılı ya da bol acılı yiyeceksin, acısız yersen tatsız olur..- Yorgun değilim ben bu akşam, ama yine de düşüyorum. Düşlüyorum var olmakla yok olmanın arasında çizgisiz kâğıtlar… Hiç bilmez miyim; laf ebeliğine lüzüm yoktu bu kadar. Ancak, olduğu gibi söylenmez, söylenemez ah bu şarkılar…

Uzun Bir Mola..

Evet, merhaba.. Bir süredir siteyle pek ilgilenemedim. Günlük koşuşturmalardan kısa bir süre uzaklaşmak şaşkına çevirdi bizi. Daha çok çalışırız derken daha çok durduk, daha uzun bir mola verdik.

Mola: Tamamen durmamak için durmak..

Elimde yazacağım pek çok şey olmasına rağmen yazamadım. Uzak kaldım, ama bunu tercih etmedim. Kendiliğinden olan şeyler vardır hayatta, bazen kendiliğinden olur bazı şeyler. Durdurmak istemezsin, engel olmaya çalışmazsın. Bir fikrin yoktur zaten ne yapmak istediğine dair. Durmak bazen iyidir. Müziğin sesi tekrar gelsin diye beklersin… İstediğin, istemediğin şeyleri düşünürsün. Saatlerce dolaşıp pek çok şey düşünürsün de sonunda ne düşündüğünü hatırlayamazsın. Beynin sanki bir yandan siliyordur  o anları. Kitaplığını toparlamak gibi, kaybettiğin bir şeyi aramak gibi. Ama bu yaşadığının tamamında huzurlusundur. Uzatmaya gerek yok, zaman zaman durman gerekir ve durursun. Huzurlu bir resim hediye ettim dünyaya.. Görüntülerden, denizin içinde ve dışında pozlar verdim gökyüzüne.. Seyretmekte olduğum dünyaya..

Ben, uzun molaları severim.. Öylece durup beklemeyi isterim bazen. Sessizce gözden kaybolmak, herşeyden habersiz olmak, dünyayı kendi haline bırakmak.. Sen karışmasan da döner kendiliğinden..

Günlük hayatın boş ve anlamsız hüzünleriyle, kızgınlıklarıyla, öylesine kaybolmak istedim. Ben ki kendi ateşinden korkan bir şair olmak istedim.. Yürüdüm, koştum, koşuşturdum. Her ne söylüyorsam ben şimdi, pek bir azıdır, kelimeler.. Çok az anlatabiliyorlar hissettiğini insanın. Ancak kayda değer yine de bazıları. Hiç tanımadığınız birinin kelimeleri de yabancıdır ne kadar aynı şeyleri söylese de… Aynı hissetsen de.

Kendine İyi Bak..

Belirsiz isimlerden uzakta..

Şimdi saat on ikidir.. Bedenimden oldukça uzakta oturuyorum bu gece.. Seyrediyorum kendimi ..

Ben neyim hafız!. Ayakta durabildiğime hayret ediyorum. Nasıl söylenirse öyle söyleyebilseydim ben de keşke. Yazmak; süslemek belki de. Olduğu gibi anlatamayanların tercihi mi yazmak? Gördüğü gibi mi? Hissettiğin gibi mi?

Bugün kendimi daha uzaktan izledim. Bedenimi terk etmek için can atan ruhum, tüm insancıl duygulardan gün geçtikçe sıyrılıyor. Hafiflik hissediyorum.. Giderek hafifliyorum. Günler geçtikçe her şey daha basit gelmeye başlıyor. Bunca kalabalığın arasında, hafifliğin, hayallerin, gerçeğin, karmaşanın, koşuşturmacanın arasında, sanki ben değilim gündüz yaşayan. Başka bir ben gibi. Hoşlanmadığım bir ben. Tiksindiğim belki. Sevemedim kendimi. Neler söylüyor dilim böyle. Halbuki konuştuklarım değil düşünüyor olduklarım. Aklımdan geçenler değil ki bunlar. Bir sükunet, bir dinginlik duyuyorken tam da?

Allah?ım beni burada bırakma.. Nasıl görünüyor olduğum hakkında endişe içindeyim. Et ve kemiğin arasında bunalmışım.. Daralıyorum.. Çekiştirip durmayın, biraz açılayım.. Biraz rüzgar esse kendime gelirim.

Hangi yana gitsem kaybetmişim sanki.. Saatler mi durmuş zaman mı? Zaman akmıyor hafız, zaman umursamazlık, zaman ihanet, yalan, zaman bine bölünen hatıra.. Kelebek kanatlarına bağlı anılar. Günlerce aktılar uzun uzadıya.. Seyretmek bile acılar içinde ölmek için fazlasıyla yeterli. Sonu belli olmayan günleri sayıyorum.. İçimde beni dehşete düşüren muhteşem bir acı.. Acılar yağmur olup yağıyor üzerime. Sürekli ıslak kalıyorum ben hafız, ne diyeyim, nasıl anlatayım. Rüzgara tutulup uçamıyorum. Koşup uzaklaşamıyorum. Benden daha yaşlı bu gözlerim. Ne söylüyorlar anlamıyorum. Ne yana baksam yok? Ne yana dönsem kayboluyorum.. Kendime aynada bile bakamıyorum. Yüzüm ne renk, ruhum hangi okyanusa denize sevdalı.. Perdeler çekili sanki içimde.. Kimseler bilmez, kimseler görmez.. Kimselere söylen(e)mez.

?Kendine iyi bak.. Kendine bakmak.. Dönüp kendine bir bak. İyice bak kendine eğer yapabilirsen. O kadar kolay mı kendini görmek aynaya bakmadan. Ya da hangi ayna gösterebilir sana kendini. Kim olduğunu.. (Ben bu sayfanın ortasında ne arıyorum). Hayat dediğimiz yerin herhangi bir noktasını işgal etmekteyim. Geçici bir rahatsızlık vermekteyim.

Biten Şeyler

Uykusuz gecenin gecesi oldum.. Sarıldım rüyalarıma? Hece hece şarkılar çaldı rüyalarımda..

Bin bir ah, bin bir dertle doldu bu gece..

Ne şarkılar duydu, ne türküler sustu bu gece..

Zindan gibi karanlık kalpli akşamlar..

Nice akşamlar konuşur bizimle, duymaz olur kulaklar.. Derin bir keder içindeyim hafız.. Bildim ki en güzel ölüm insanın kendi ölümüymüş. Hayat? Boşuna aramadığın saatlerde gizliymiş..

Bu duyduğum keder değil. Gönlüm sanki bir salıncak misali sallanır durur. Aklım fikrim gitmekte. İçli bir sandal gibi uzaklarda ruhum.. Arıyorum.. Tutamıyorum soğuktan sızlayan ellerinden.. Kelime kelime yaşıyorum günlerimi.. İnleyen nağmeler dudaklarımda, kulaklarımda. Bir türkü daha tutturmaya gerek yok. Sahne ve içindekiler aynı.. Değişen içli bir sonbahar akşamı..

Aşk ile gidiyorum şehrinden.. Bir şehir ki bu beni yerle bir eden..

-Sizin aşkınızdan ölen bir erkek/kadın, eğer bir ayağınız olmasaydı yine sever miydi sizi? Bir uzvunuz eksik olsaydı şimdiki eşiniz sizinle evlenir miydi? Zengin bir iş adamı ile aynı anda şimdiki eşinize evlenme teklif etseydiniz şu an sizle mi evli olurdu yoksa zengin iş adamıyla mı? Dürüstçe cevaplayabilir misiniz bu soruları?  Üniversiteyi bitirip ailenize çöpçü olmak istediğinizi söyleseydiniz size ne söylerlerdi. En sevdiğiniz, sizi en çok seven insanlar (onların istediği gibi olmazsanız yaşamazsanız) sizi sevmeye devam ederler miydi? Bu hayatı kimin için yaşıyorsunuz.. Eğer bugün güneş batmadan öleceğimi bilseydim, her gün gittiğim işime gitmezdim. (ama bunun yerine şu an yelkenle dünya turunda olsaydım ve de öleceğimi bilseydim rotamı bile değiştirmezdim) Bu bir temenni değil.. Bu bir hayal değil.. Bu benim seçimim.. Her an ölebilirim.. Ölümden korktuğum için değil aksine korkum olmadığı için söylüyorum bunu. Doğduğumuz anda ölüme koşmaya başlamıyor muyuz? Bunca yalanın, yalancının, sizi sevdiğini söyleyen iki yüzlünün (yukarıdaki sorulardan mütevellit) arasından çıkıp uzaklaşmaktan neden bu kadar korkuyorsunuz. Burada, aralarında yaşlanıp ölmek daha mı güzel.. Bu gün ölecek olsaydınız, bu güne kadar yaşadığınız hayattan memnun kalacak mıydınız? Bu sefer siz bana sormayın neden gidiyorsun diye. Ben sorayım: Burada ne arıyorsunuz? Neden bunca insanın arasında yalnızsınız? Kimi kandırıyorsunuz? Yalnız değil misiniz? Hayatınızı birlikte yaşamaya karar verdiğiniz insan bile basit bir uzvunuz kaybolduğunda sizinle işini bitiriyorsa, bu hayatta, bu dünyada, insanın olduğu herhangi bir yerde bana doğru olan gerçek olan bir şey gösterebilir misiniz? Sevgi bu mu? İnandığımız aşk bu mu? İnsan olarak hayat dediğimiz şey bu diye cevap veriyor bazı ağızlar. Kusura bakmayın o zaman, sevginiz de aşkınız da sizin olsun.. Kimse de bundan sonra bana neden gittiğimi, neden tek başıma bu yolculuğa çıktığımı sormasın. Ben yüreğimde halen daha sevgi taşıyorum.. Denizler çağırıyor beni.. Hayalim bir okyanus ortası.. Ayrılık değil, kavuşmaktan geçer bizim yolumuz.. Nereye gitmemi istiyorsa oraya çeviriyorum rotamı.. Yelkenler fora cemo? Ben buraya ait değilim.. (bachigai). Bu gördüklerinin hepsi birer hayal, -düş peşime.. Peşimde, yol üstünde martılar.. Göç ediyorum ellerinin uzanamayacağı bir yere.. Yürümek delicesine.. Yelkenler fora delicesine? Uyku yok.. Her zaman gündüz, her zaman gece.. Ne arıyorsan, ne bekliyorsan hayattan.. Ruhum çoktan havalandı, uçup gitti.. Beklemesini bile söylemedim.. Ben yetişirim sen git.. Üzerinde adımın yazılı olduğu bir dalga gelip beni bulana dek giderim cemo.. Yetiş!.. Nefesim bitiyor..

yelken_03

Bulutlar Kaplasın Şimdi İçimizi..


Steve Jobs – Aç Kal Budala Kal (Alt Yazili)
Yükleyen morketing. – Dünyanın her yerinden videolar.

Hayat anlatıyorken kendini tekrar tekrar hergün.. Düşü ve gerçeği aynı anda yaşıyoruz. Bir başka hayatı yaşıyoruz.. sesimiz kısık…

Anlayamadığım bir renge dönüşüyor herşey günler geçtikçe.. Yok olmaya ramak kalmışken biraz daha geç kalmanın zararı yok diye düşünüyorum.. Baharlar geçsin, kışa dönsün mevsimler.. Bulutlar kaplasın şimdi içimizi.. Bu kadar çok istiyorken hemen gitmeyi ben; erken diyor şarkılar daha..

Rüzgâra söyleyin, biraz geç kalıyorum.. Hangi kapının ardından konuşuyorsa hayat bugün, bil ki ben orada değilim.. Artık Sur’a üflenmeden yola çıksan iyi olur cemo.. Burada yakalanmak istemezsin..

Her gün bugün hayatınızın son günüymüş gibi yaşarsanız, günün birinde haklı çıkarsınız.. 6 ay sonra ölecek olsaydınız bugün yaptıklarınızı yapmaya devam eder miydiniz? Biz burada ne yapıyoruz? Ne arıyoruz? Kimin gözleri bu aklımdaki?

Kalakalmışım..

Kaderimin elinde bir keskin bıçak.. Ellerimde derinden kesik yaralar.. Yelkenler fora, rüzgâr duyduğum kadar..

Yelken.. Yolcu(luk)..

Yelken doğayla mücadele etmek gibi görünse de aslında, insanın kendiyle mücadelesidir. Bir sabır işidir. Sabretmeyi bilmeyen biri yelkenci olamaz. Rüzgâr, akıntı gibi kuvvetler gözle görülmez ancak hissedilir. Bunlara nasıl tepki vereceğinizi bilmek tabi ki tecrübe gerektirir. Denizde zaman geçirmek, onunla başbaşa kalmak gerekir. Yelken göründüğü kadar kolay değildir ancak zor da değildir. “Zor olan yelken yapmamaktır.”

Sürekli hesap yapmanız gerekebilir, sürekli düşünmeniz gerekir. Rüzgârı anlamak, dalgaları anlamak, duymak demektir. Hayat gibidir. Kitaplardan öğrenemezsiniz, orada olmanız gerekir. Hissetmeniz gerekir. Bir kere anladıktan, hissettikten sonra artık bağımlısınızdır. İster kişisel olarak, ister ekip olarak yapın, her türlü sınırlarınızı zorlayacağınız bir spor, bir yaşama biçimi, bir anlayıştır. Yelken bir arayıştır.. Kimine göre bir kaçış..

Şartlar sürekli değişir. Değişen şartlara çok çabuk cevap vermek gerekir. Hızlı düşünmek hızlı hareket etmek gerekir.

Denizcilik yelkenle başlamıştır. Bazıları için hayat da öyle…

Kalbin sessizliği, denizin sesi, rüzgârın, dalgaların sesi.. Hayatın, bir rüyanın, hülyanın, belirsizliğin sesidir. Yolculuktur yelken.. Yolcudur.. Yolcu, yolculuğun gidilecek yerden önemli olduğunu bilir. (Nihavent makamında şarkılar da yok mu yolcu, ya onun sesi…) Bu rüzgârı anlamak, rotaya bakmak sanki elindeymiş gibi yol..

Okyanus bu, damla damla su.. Herşeye açılabilir yelken. Denize, okyanusa, sevgiye, kâbusa, huzura, her ne arıyorsan bu hayatta onun için açarsın yelkenleri. Gitme vakti günün birinde gelir, ancak mesele gitmek değildir. Yolcu, yolculuk bilendir. Gitmek çok basit bir kelimedir. Herşey daha farklı görünür sen gerçekten özgür olduğunda, ama anlamak hayal nicedir.. Kaybolup gitmek, bulup gelmek gibidir. Gelememek gibidir, gözlerin kapalı olsa bile görmek, ama anlatmak hata nicedir. Hanidir gözlerim yolda, hanidir tek seferde yazılır kelimeler.. Yolunu kaybetmiş, sürüklenen bir yelken gibidir insan.. Bulup bulup yitirmek gibidir, çözmek gibi, çözülmek gibidir.. Dertten değil, kederden değil, gerçekten boğulmak gibidir.. Düş gibi, rüya gibi, hayal gibidir, hayat kadar gerçek hayat kadar yalan gibidir.

Rüzgâra bırakırsam kelimeleri ben en sonunda.. Dalgalarla kaybolan bir yelkenlinin ortasında.. Hanidir aklıma mukayet bu fırtına, hanidir..