Etiket arşivi: mola

Fırtına

titreyen rüzgar kanatlarında.. fırtına içimizden geçerken,

yorgun bir denizci okyanus ortasında, ne yapacağını bilmez bir halde.. hiç telaşlı görünmüyor. anlatacak çok şeyi var belki, belki hiçbir şey yok.. okyanus ortası çaresizlik… tekne sulara gömülsün mü yoksa kaldığımız yerden devam mı edelim yaşamaya.. elinde midir her zaman karar vermek yoksa bu sefer tamam mı? daha da var mı nefesin alınacak.. yarım bardak suyun var, yemekse hiç… tükenmişim hafız.. daha yolun yarısına gelmemiş bir denizci, kabul et çok zordu herşey.. yolculuğa çıkmak mı yoksa devam edebilmek mi daha zor.. denizin merhametine mi ihtiyacın var şimdi yoksa mola vermek mi geçiyor aklından söyle.. üzgün değilsin, mutlu da değil.. huzur parmak uçlarında damlalar..

sesinde rüzgar…

kapkaranlık bir gecedeyim.. etrafımda durmadan yer değiştiren tepeler dağlar.. kapatın yollarımı geçemeyeyim, bitmesin dalgalar.. kükreyen, çığlık atan, çıldırmış gibi dalgalar…

Resim: http://mytvmoments.com/view.php?v=250959

Uzun Bir Mola..

Evet, merhaba.. Bir süredir siteyle pek ilgilenemedim. Günlük koşuşturmalardan kısa bir süre uzaklaşmak şaşkına çevirdi bizi. Daha çok çalışırız derken daha çok durduk, daha uzun bir mola verdik.

Mola: Tamamen durmamak için durmak..

Elimde yazacağım pek çok şey olmasına rağmen yazamadım. Uzak kaldım, ama bunu tercih etmedim. Kendiliğinden olan şeyler vardır hayatta, bazen kendiliğinden olur bazı şeyler. Durdurmak istemezsin, engel olmaya çalışmazsın. Bir fikrin yoktur zaten ne yapmak istediğine dair. Durmak bazen iyidir. Müziğin sesi tekrar gelsin diye beklersin… İstediğin, istemediğin şeyleri düşünürsün. Saatlerce dolaşıp pek çok şey düşünürsün de sonunda ne düşündüğünü hatırlayamazsın. Beynin sanki bir yandan siliyordur  o anları. Kitaplığını toparlamak gibi, kaybettiğin bir şeyi aramak gibi. Ama bu yaşadığının tamamında huzurlusundur. Uzatmaya gerek yok, zaman zaman durman gerekir ve durursun. Huzurlu bir resim hediye ettim dünyaya.. Görüntülerden, denizin içinde ve dışında pozlar verdim gökyüzüne.. Seyretmekte olduğum dünyaya..

Ben, uzun molaları severim.. Öylece durup beklemeyi isterim bazen. Sessizce gözden kaybolmak, herşeyden habersiz olmak, dünyayı kendi haline bırakmak.. Sen karışmasan da döner kendiliğinden..

Günlük hayatın boş ve anlamsız hüzünleriyle, kızgınlıklarıyla, öylesine kaybolmak istedim. Ben ki kendi ateşinden korkan bir şair olmak istedim.. Yürüdüm, koştum, koşuşturdum. Her ne söylüyorsam ben şimdi, pek bir azıdır, kelimeler.. Çok az anlatabiliyorlar hissettiğini insanın. Ancak kayda değer yine de bazıları. Hiç tanımadığınız birinin kelimeleri de yabancıdır ne kadar aynı şeyleri söylese de… Aynı hissetsen de.